دیماه ۱۴۰۴، کهریزک. انبوه پیکرهای مردان و زنان رعنای ایرانزمین؛ کامیونهایی که به جای کالا، جسد بار زدهاند؛ خانوادههایی که ساعتها و روزها بین کیسههای سیاه به دنبال عزیزانشان میگردند؛ اینبار خبری از سرکوبگران نیست، گلولهها شلیک شده و ماموریت انجام شده است. پدری فریاد میزند، «سپهر بابا، کجایی؟»
مادران و پدران، خواهران و برادران، فرزندان؛ پیکر عزیزانشان را با پرداخت پول گلوله از گروی حکومت درمیآورند و حماسهای دیگر خلق میشود؛ آنها با نوای «دله دیگه، تنگ بونه» میرقصند، به عزا نمینشینند و عهد میبندند که «ایستادهایم تا پایان.»
چهلمها، صحنه مثالزدنی همبستگی و اتحاد مردم میشود. آنها به چشم خود دیدند حکومت چگونه به سر و گردن دلیرترین زنان و مردان این سرزمین شلیک کرد؛ خیابانها به رنگ خون درآمد. آنها دیدند که تک تیراندازها، به عمد سینه ستبر ورزشکاران را نشانه گرفتند، از پشتِ سر جوانان را هدف گرفتند. مادری فریاد میزند، «شما اسلحه دارید، بچه من با سینهاش مقابل شما ایستاد.»
چهلمها تمام نشده، بمبها روی مواضع حکومتی فرود آمدند. اینترنت قطع شد، حکومت دوباره برای مردم خطونشان کشید که دست به ماشه است؛ اما مردم ایران با آرزوی رهایی از رژیم برای موشکها هورا کشیدند، در خانه ماندند و راهی کشورهای همسایه نشدند. کسی برای خرید آذوقه به فروشگاهها هجوم نبرد، این بار هیچکس نمیخواست سهم همسایه، همشهری و هموطنش را بردارد؛ دیماه نشان داده بود همه یک داغ و یک آرزو دارند.
دیماه ۱۴۰۴، همهچیز را تغییر داد. برای نخستین بار پس از نزدیک به نیمقرن تلاش حکومت برای تفرقهاندازی بین مردم، ایرانیان در چهارگوشه ایران زیر یک پرچم جمع شدند، یک شعار دادند و یک نام را صدا زدند.
چهارشنبهسوری از راه رسید و مردم دوباره با نوای «دل دیگه، تنگ بونه» زمزمه کردند؛ فریاد زدند «جاوید شاه». سخن، همانی بود که در دیماه گفتند؛ در خاکسپاریها و چهلم جاویدنامان.
نوروز آمد؛ بازار تجریش دوباره پر از گل و سبزه و ماهی شب عید شد، مردم در پاسداشت این میراث کهن ایرانی، سفره هفتسین چیدند.
از دیماه ۱۴۰۴ تا امروز که عملیات نظامی آمریکا و اسرائیل علیه جمهوری اسلامی برای بیستویکمین روز ادامه دارد، تحولات زیادی اتفاق افتاده، صحنههایی سورئال که مردم ایران آن را زیستند و همچنان زندگی میکنند. بسیاری از مقامات ارشد رژیم دیگر نیستند و آنچه از جمهوری اسلامی باقیمانده در ضعیفترین حالت ممکن است و هر آن در آستانه سقوط؛ اما دیماه، این دیماه خونین، چنان ردی بر حافظه جمعی ایرانیان برجای گذاشته، و آنچنان هویت ملی و افتخار ایرانی بودن را از جمهوری اسلامی متمایز کرده که فارغ از نتیجه عملیات نظامی، بیش از هر زمان دیگری نویدبخش آزادی برای مردم ایران است.
این نوروز، روزِ نو ایرانیان است.
